Perşembe, Ekim 30

sevmedikleriniz

"...
Şunu anladık:
Aslında...
Mesela hak arayan tersane işçilerini sevmeyebiliyorsunuz.
Greve yeltenen, sokağa çıkan, buyruklarınıza itiraz edenleri sevmiyorsunuz.
Karşınıza çıkıp eleştiride bulunan çiftçiyi, köylüyü de sevmiyorsunuz.
Nutuk atarken siz, farklı bir şey diyen vatandaşı sevmiyorsunuz.
Çanak soruları kırıp hakikat adına soru soran, sorgulayan bağımsız gazeteciyi de sevmiyorsunuz.
Size akredite, size yanaşık, size ilişik olmayanı pek sevmiyorsunuz.
Dik durmaya çalışan memuru sevmiyorsunuz.
Kamuda ya da özel sektörde, angaryanıza, haksızlığınıza, dayatmanıza dikleneni hiç sevmiyorsunuz.
Eğitim hakkını arayan kızı sevmiyor bir kısmınız; bir kısmınız da üniversitede farklı ses çıkaranı.
Öğretmenleri yüceltip duruyor ama onbinlerce öğretmen adayı genci içiniz acımadan çöpe atacak kadar seviyorsunuz.
Okulda hizaya gelmeyeni, karşınızda hazır ola geçmeyeni, karakolda boyun eğmeyeni sevmiyorsunuz.
Kiminiz "laik" hocaya itaat etmeyeni, kiminiz cemaatte hocaya biat etmeyeni sevmiyorsunuz.
Dini, mezhepsel, etnik, askeri, maddi tahakküme karşı ses çıkaranı zaten sevmiyorsunuz.
Gençlik bayramınız vardı ama tek tip düşüncelere isyan eden gençleri hiç sevemediniz.
Çocuk bayramınız vardı ama yoksul çocukları çok içten sevemediniz.
Milli egemenlik bayramınız vardı ama millete egemenlik fikrini asla sevmediniz.
Cumhuriyet bayramı var ama cumhuriyetin imtiyazsız, hakim zümresiz, eşitlikçi, adalet yüklü, özgürlükçü, hakkaniyetli olanını asla sevmediniz.
Sırf büyük asker olarak değil, büyük siviller halinde de, köprüyü geçtikten sonra, milletin her türlüsünü, her türlü talebini, her haklı tepkisini sevemediniz... "
umur talunun yazısının tamamı için

Çarşamba, Ekim 22

train de vie

-Schlomo, nasıl oldu da deli oldun?
-Tesadüfen! Haham olmak istemiştim, ama pozisyon doluydu. Sonra baktım ki delilik boşta, başkası olacağına, ben olayım dedim.
- Kendini yalnız hissetmiyor musun?
- Hayır! Etrafta yeterince deli var.

Sıvasız evlerin ölü çocukları

"Yoksul edebiyatı yapma, oğluuum!"
Tabii ya!

"Asansörde ter kokuyordu" dediğiniz çocuklardan belki bunlar.
"Göbeğini kaşıyan adam"ın çocukları belki.
"Başörtülü" diye anasını nizamiye, hastane veya okul kapılarında itelediğiniz, ötelediğiniz, belki bacısını üniversite kapılarından sokmadığınız çocuklar.
"Ananı da al" diye azarladıklarınızın çocukları belki.
"Orduda hiyerarşi vardır, herkesin yeri bellidir, girerken bilmiyorlar mıydı" diye, bir orduevi kapısında karısıyla, çocuğuyla, babasıyla, anasıyla rezil edip kovaladığınız çocuklar.
"Bir kilo pirince oy veriyorlar" dediklerinizden belki de.
"Bunlarınki de bir oy benimki de" diye ayağınızla basıp işaret ettiğiniz çocuklar.
"Sayıyla verdiler" demiştiniz ya, işte o çocuklar.
" Şehrin içine ettiler" ya, onlar da olabilir bu çocuklar.
"Ağzı çorba kokanlar"ın, çayırda piknik yapanların, belki atletiyle oturanların, denize entariyle ürkek adım atanların çocukları.
"Bunlar köylü olduğu için yüksekte yürüyemiyor, tersanelerde düşüp ölüyorlar" dediğiniz çocuklardan işte.
Bir atölyede, bir izbede üç paraya kot taşlattığınız, tinere, dumana, zehre, kansere boğduğunuz, toplu halde yakınca azıcık vahvahladığınız çocuklar.
Kamyon kasalarında derelere döktüğünüz minik tarım işçisi kızlar var ya, işte onların kokusundan çocuklar.
Müzik zevklerini, giyim tarzlarını, ağız tatlarını, konuşma üsluplarını, dil falsolarını, küfür kıyametlerini, hoyrat hayata hoyratça atılışlarını, yan bakışlarını, itiş kakışlarını, statlara yığılışlarını "estetikten, medeniyetten, terbiyeden, seviyeden" uzak bulduğunuz çocuklar belki de.
Belki hepsi hem ondan, hem bundan, hem şundan değil.
Ama biraz ondan, biraz bundan, biraz şundan.

Aslında sevmediniz
Siz bu çocukları aslında hiç sevemediniz.
Sevmediğiniz için sevilemeyecek, sevinilemeyecek hallere de getirdiniz.
Bu çocuklar bazen varoşların solcu çocukları oldu, bazen başbuğların kurtları, bazen linçe uğradılar, bazen linçlerin kalabalıkları oldular, bazen bir isyanla jilet atıverdiler, bazen bir hoca peşine düşüverdiler, yerüstünde umut kovalarken yırtanı da oldu, namusuyla kan ter içinde kalanı da, yer üstüne düşeni de yeraltına sıvışanı da, araziye uyanı da yoldan çıkanı da; taş attıkları da oldu mermi sıktıkları da...
Sünni idiler, Alevi idiler, Türk idiler, Türkmen idiler, göçmen idiler, Kürt idiler.
Siz, yani belki siz değil de, işte o "Sizler", bu çocukları aslında hiç sevemediniz.
Öyle tepeden, yükseklerden, makamlardan, rütbelerden kibirle bakıp da, aslında çoğu zaman aşağılayarak, onları "adam etmek" ile bir türlü edememek arasında kaldınız.
Onlara dair hakiki her şeyi, bazen inançlarını, bazen hayallerini, oylarını, soylarını, yoksunluklarını, yoksulluklarını; ellerindeki tek hazine haysiyeti de yamultarak, aşağıladınız.

Ama ölülerini çok seviyorsunuz.
Tabutları arkasında, sivil ve askeri erkân, diziliyorsunuz.
Köşeler döşeniyor, manşetler düzüyorsunuz.
İktidar oluyor, sevk ve komuta ediyor, muhalefet de yapıyorsunuz.
Yüzüne bakmadığınız başörtülü analarına sarılıyor, hakiki insan(haklarına mıçıp sıvadığınız sıvasız haneleri ziyaret ediyorsunuz.
Dayakla, azarla, aşağılamayla, insan yerine komayışla inlettiğiniz bedenlerini ceset ceset kutsuyor; kırıp paramparça ettiğiniz, gencecik çürüttüğünüz ruhlarını sanki onları hep sevmiş gibi yolcu ediyorsunuz.
Bir bakın, bir yüzleşin, bir sadede gelin:
Hayatta kalan hiçbirini, neredeyse bir gün bile, "şehit" adıyla uçanlara bir süre bahşettiğiniz şefkatle sevmeyeceksiniz kolay kolay.
Hayat maalesef kimi için, hakiki sevenleri dışında, ancak ölümle insani mana ve toplumsal saygı bulabiliyor:
Yaşarken zerre kıymetin olmadığı için...
Bir ihtimal, denk gelirse, ancak ölün sevilebiliyor!
Hayat değersiz, hayatın önemsiz...
O yüzden ölüm kutsanıp duruyor!
Çünkü, ölmeyen milyonlarca insan da öyle biliyor, yani öyle sanıyor ki, yaşarken değersiz kılınmış hayatının tesellisi, ölürken bir kıymet kazanabilme, ölürken sevilebilme, hakikaten bir cennete gidebilme, belki hatırlanabilme ihtimalidir.
Bir ihtimaldir!
umur talu, sabah

Pazar, Ekim 19

bu kampanyaya türkiye'nin çok ihtiyacı vardı!

"MKEK, stoklarındaki silahları tüketmek için kredi kartına 10 taksitle yeni bir kampanya başlattı..." haberin tamamı,radikal

tabii siz bilirsiniz!

"Bakın, bu işler böyledir. "Dipsiz Kuyu" boşuna dipleri tarayıp durmuyor.
Boşuna, "Güçsüzün dostu güzsüzdür"...
"Güçlüler tepişse de eninde sonunda hakimiyet ve tahakküm sistemini üleşir" demeye getirmiyor.
Bunun "Devletin bekası" ile ilgisi tali.
Bunun "Rejime sahip çıkış" la ilgisi tali.
Esas olan şu:
Muktedirler muktedirlerin kurdu değil, nihai müttefikidir.
Yani, siyasi, askeri, ekonomik, toplumsal olarak "hakim tepeler"de bulunanlar, belki en sert muharebeleri yaparlar birbirleriyle, ama esas savaşları "alttakiler"e dairdir.
"Dair" ne kelime, "alttakiler" sairdir.

Buyruk, kuyruk
Oysa, birçok açıdan "cumhuriyet"...
Çok açıdan da "demokrasi"...
"Alttakilerin üsttekiler karşısında güçlü kılınabilmesi, en azından korunabilmesi, en azından kendilerini savunabilecek imkanlara sahip olabilmesi" varsayımıdır.
Ama bizim yuttuğumuz hap başka şey:
Biz gününe göre...
"Cumhuriyet"i, "Büyük askerler" karşısında hazırola geçmek...
"Demokrasi"yi de "Büyük iktidarlar" arkasında kuyruk olmak diye anladık.
Öyle anlattılar zaten.
O yüzden de...
Memleketin her etnik kökenden, her mezhepten, inancı güçlü yahut zayıf, sivil veya asker, işçi veya köylü, memur veya maraba tüm "alttakiler"i, ya onun arkasında ya şunun berisinde, tabii ki, patron, ağa, şeyh, cemaat lideri, örgüt şefi, amir, çete lideri gibi bilumum kanuni yahut "kanun-siz" şefin bagajında toplandılar.

Oysa ne onlarınki "cumhuriyet" idi...
Ne bunlarınki "demokrasi".
Ne ki insan yedikçe yemek istiyor.
Palavraya karnı bir türlü tok olmuyor.

Bakın, dikkatli bakın...
Ne "demokrat" Başbakan eleştiriden, sorgulanmaktan hoşlanıyor.
Ne de "cumhuriyetçi" Genelkurmay Başkanı.
Durmayın devam edin:
"Özgür basın" deyiveren medya patronu da eleştiriden, sorgulanmaktan hoşlanmaz.
Bize meslek dersleri veren kimi "özgür gazeteci"nin cemaat hocası da.
"Susturmayın" filan diyen TÜSİAD Başkanı bize "müesseselerinde ne kadar özgür olabileceğimizi" de anlatmalı...
"Demokrasi raporları" hazırlayan sivil toplum örgütleri de; patronların, hukuksuz ve angaryaya dayalı, örgütlenmeyi yasaklamış, işten atmakla tehdit eden "işadamı ve kadını" zihniyetinin demokrasinin neresine girdiğini izah etmeli! ..."
umur talu, sabah

Cumartesi, Ekim 18

itirazın iki şartı

"çok olmadığımız kesin
çok olan tarafta değiliz
çok olan tarafta olmayacağız
türkiye’de kürt olacağız
kürtlerde ermeni
ermenilerde süryani
gidip almanya’da türk olacağız
hollanda’da surinamlı
fransa’da cezayirli
iran'da azeri
amerika'da zifiri zenci olacağız
çoğalan zenci de mutlaka kızılderili
israil'de filistinli
köpeğin karşısında kedi
kedinin karşısında kuş olacağız
kuşun karşısında börtü böcek
hakemler hep karşı takımı tutacak
ve biz hep yedi kişiyle tamamlayacağız maçı
çiçeklerden kamelya olacağız
az kolumuzun tarafında
solda olacağız
bu itirazın ilk şartı
solda da az olacağız
bu itirazın ilk şartı
solda da az olacağız
devrimi çoğaltırken çünkü
bir başka devrime hızla azalacağız
bu da itirazın ikinci şartı"

nevzat çelik / sevgili yoldaş kurbağalar

Hükümet yok mu? Var tabii!

" Tamam, Genelkurmay Başkanı demokrasiye, hukuk devletine ve bu nitelikleri haiz sanılan cumhuriyete hiç uymayan, düşünce ve basın özgürlüğüne saldıran, tehdit eden "konuşma" yaptı.
Peki onun başında olduğu varsayılan "muhtıra kolektörü" hükümet ne yaptı?
Ne tür bir tavır aldı?
Sokakta vatandaşı yahut can ciğerken aralarının bozulduğu medya patronunu (bir süreliğine) azarlayan Başbakan, kendisini çiğneyip geçen konuşmayı nasıl karşıladı?
Aynen pozisyon aldı, bir gün sonra misliyle yüzümüze çarptı!
Siz bu ülkede bir "Milli Savunma Bakanı" olduğundan emin misiniz?
Öyle birisi var mı?
Kendisine, durumlarının Meclis'te düzeltilmesi için talepler ileten emekli asker örgütlerine "Genelkurmay teklif getirmedikçe biz bir şey yapamayız" diyen bir "millet" vekili, "hüküm"et mensubu hakikatte var olabilir mi, fırtınada burnunu çıkarabilir mi zaten!
Kaldı ki...
Hükümet, hem Genelkurmay'ın "tehdidi"nden sorumludur...
Hem de Genelkurmay'ın köpürdüğü "ihmal iddiaları"nın da esas siyasi sorumlusudur.
Bu ülkede iki ayrı devlet yok ise... Bu rejim Anayasa kitapçığında tanımlandığı gibiyse...
Sorumluluk önce "Yürütme"nindir, hükümetindir, Başbakan'ındır, siyasidir...
Sonra idari, askeri.
Herkes sorumluluğunu bilsin! "
umur talu, sabah

Okuma!.. Tartışma!

"... Neden, niye ki
Tabii ki, mesleğini ve işini yürütürken herkes dikkatli, özenli olmalı.
Gazeteci de, siyasetçi de...
Ama "asker" de; "komuta" heyeti de "dikkatli olmak" zorunda.
Bir saldırı olmadan hemen önce, yetkilerin, yetkililerin, komuta kademelerinin, tedbirin, bilginin, silahın, araç gerecin, düşünce ve eylemin "doğru yerde" olup olmadığını da "tartışma"lı.
"Karakol taşınacaktı da taşınamadı, mali ödenek..." açıklaması mı tartışılmayacak?
"Hava Kuvvetleri Komutanı'nın şu kadar saat haberi olmadı da golf oynadı..." açıklaması mı tartışılmayacak?
"Altı lider konumundaki personelden biri şehit oldu, dördü yaralandı" açıklamasının aslında "Karakolda 21 yaşındaki erlerin komutanı 21 yaşındaki şehit astsubaydı" diyememek olduğu mu tartışılmayacak? "Astsubay Meslek Yüksek Okulu" nda bile, uç karakolda lider olup hayatta küme düşen astsubaylara bunu izah edemeyen bir gelenek niçin tartışılmayacak?
"Onca istihbarata, görüntüye, uyarıya rağmen" bir "intihar saldırısı" olmuş, 17 can almışsa, niye tartışılmayacak?
Bu astsubay, uzman ve erler "terör ve terörle mücadele" başladığında daha doğmamışsa, arkadaki kanlı çeyrek asır neden tartışılmayacak?
Meclis'e kaçıncı kez "terörle mücadele paketi" gelmişse, o Millet Meclisi'nin milleti paketleri nasıl tartışmayacak?
Tabii ki... "Hakikat" diyenlerin bir kısmı birkaç kuş peşine düşmüşse, bu da tartışılacak!

Başbakan çıkıp "şunu şunu okuma" diyor.
Genelkurmay Başkanı kızıp "şunu şunu tartışma" diyor.
Tepesi atan, sorgulanan, tartışılan "sansür" istiyor, sindirmek istiyor.
Yok öyle şey.
Hem "okuma" yapacağız, hem "tartışma".
Akıl bunun için, vicdan bunun için.
"Cumhuriyet ve demokrasi" bunun için!
Ülke bölünmesin, evlatlar ölmesin, analar ağlamasın, yüzler gülebilsin, hakikat bilinebilsin, hakikatli olunabilsin, güneş her haneye ufuktan doğabilsin diye... Okuyacağız, tartışacağız! "
umur talu, sabah

Çarşamba, Ekim 15

aktütün

"... Bakın, Aktütün’deki kanlı facianın perde arkasını dün bu gazete yayınladı.
Çok önceden haber alınan, saldırı hazırlığının görüntüleri an be an kaydedilen bir baskını ordu önlememişti.
Hiçbir tedbir almamıştı.
Oradaki çocuklar ölüme bırakılmıştı.
Böyle bir ordu olur mu?
Yeni genelkurmay başkanı ile yeni kara kuvvetleri komutanının yaptıkları ilk konuşmaları hatırlıyor musun?
Kendi meslekleriyle ilgili değildi konuşmalarının vurguları.
Siyasetle ilgiliydi.
İki siyasetçi gibi konuşuyorlardı.
Kimse onlara, “size ne, siz işinizle ilgilensenize” demedi.
Ve onların işleri yerine siyasetle uğraşmasının bedelini genç askerler ödedi.
Daha önce Dağlıca baskınını bile bile önlemedikleri gibi Aktütün baskınını da bile bile önlemediler.
Arkasından çıkıp “baskı yasaları” istediler.
Zaten asıl istedikleri, burada bir askerî yönetimi sürdürmek ve mümkün olduğunca güçlendirmek.
Kürt sorununun demokratik yollarla çözümünü bu nedenle engelleyip duruyorlar.
Öylesine siyasetle meşguller ki askerliği bir kenara bırakmışlar.
Sadece siyaseti tekellerine almayı, toplumun üstündeki baskıyı artırmayı amaçlıyor.
Böyle bir ordu olmaz.
Yeryüzünün her normal ülkesinde bunun hesabı o komutanlardan sorulur.
Burada soruluyor mu?
Hayır... "
ahmet altan, taraf

aktütüne yayın yasağı

evet nihayet aktütün baskınıyla ilgili yayın yasağı da geldi, gecikmişti biraz. bu yasakla birlikte terörle mücadele müthiş bir hız kazanıcaktır kuşkusuz. belirli aralıklarla saldırıya ugrayan bir karakolu eldeki istihbarata ragmen koruyamayanlar şimdi bu baskını bahane edip güneydoğuda ohali hatırlatan taleplerini masaya getirdiler. dağlıca baskınından sonra kuzey ırak'a girmenin yolu açılmıştı şimdiyse ohal özleminin, ohale dönüşün yolu yapılıyor. asker kendi işi dışında heryerde var, siyasette, bankacılıkta, golfte ve hayatın her alanına nüfuz etme isteği bitmek bilmiyor.

polis de tabii eski, şaşalı günlerine özlem duyuyor. engin ceberin ölümü, nerdeyse her anının bilindiği bir hrant dink cinayeti, kartalda bir kafe sahibinin öldüresiye dövülmesi bunların arka arkaya gelmesi tesadüf değil. cezasız kaldıkça, hesabı sorulmadıkça ve yapanlar korundukça da bunlar olmaya devam edecektir.

işte bizi korumakla görevli olduğunu sandığımız bazı kurumların hali budur, tamamen şansa yaşıyoruz sizin anlıyacağınız.

asker nerde ?

" Aktütün baskınını haber veren istihbarat raporlarını inceleyen asker, uyarıyı es geçip raporlardaki “Yüksekova’ya Kürtçe afiş asıldı” uyarısını dikkate almış ve hemen ‘gereğini’ yapmış. Taraf’ın dün yayımladığı rapordaki “Kürtçe afiş asıldı” istihbaratının kaderi “Aktütün’e baskın olacak” uyarısına benzememiş ve asker, afişi savcılık eliyle kaldırtmış. Jandarma raporlarında DTP’nin yasal çalışmalarının yer alması da gösteriyor ki bölgedeki OHAL koşulları aslında hiç değişmedi. Hava Kuvvetleri Komutanı Babaoğlu dün, “Alınacak insansız araçların sağlayacağı anlık istihbarat bilgileriyle başarımız artacak” dedi. Aktütün’de istihbarat vardı. Peki ne yapıldı? Oysa Taraf’ın dünkü manşeti Aktütün saldırısı hazırlıklarının ABD’ye ait araçtan anında iletilmesine rağmen önlemlerin alınmadığını ortaya koyuyordu "
taraf

Deyin ki, yerde yatan sizdiniz!

"Allah korusun elbette.
Devlet de korusun.
Kendinizi koruyun lütfen.
Benimkisi sadece "kaba" bir varsayım.

Diyelim ki...
Bir gün bir genç çıktı, size arkanızdan yaklaştı, tabancasını çıkardı, ensenize ve kafanıza kurşunları sıktı.
Siz düştünüz.
Siz öldünüz.
Kanınız yerde kaldı.
Ya da...
Kocanız düştü.
Karınız düştü.
Babanız, anneniz, evladınız, yakınınız, komşunuz, arkadaşınız düştü.

Diyelim ki...
Duruşmalar birbirini kovaladı.
Mahkemeye Emniyet'ten bir "istihbarat" raporu geldi.
90 sayfalık koca bir rapor, sizi veya hayatınızın çok önemli, sevgili bir parçasını öldüreni "yola düzen" biriyle ilgiliydi.
Siz gerçeği arıyorsunuz, hakikatin peşine düşmüşsünüz; ölüsünüz ya da dirisiniz, gerçeğe susamışsınız. Ruhunuz yalanların, tuzakların, tezgâhların, sırların tutsağı kılınmış; uçsun, hiç olmazsa o özgürleşsin, rahatlasın istiyorsunuz.

Lakin, bir not düşüvermiş raporun üstüne:
"Devlet sırrıdır" diye.
90 sayfanın 74 sayfası gizlensin, mahkemeden, ruhunuzdan, hatıranızdan, ahınızdan, seveninizden, hukuktan, haktan, vicdandan kaçırılsın diye.
"Hayati önemdedir. Deşifre olursa istenmeyen sonuçlar doğurabilir."


Çalınmış, alınmış "hayati" hayatınıza karşı şu na"sır"lı hoyratlığa bir bakın hele!
Emniyetin art niyetine bir bakın!

2008 yılı Türkiye Cumhuriyeti Hukuk Devleti'nde...
İstihbaratı nedense boş veren, katilleri çayıra salan, ihbarları dert etmeyen, zaten elde bulunan adamların katilleşmesini engellemeyen, bombacıdan muhbir, muhbirden çeteci imalatına adeta nezaret eden bir zihniyet...
"Hayati" diyor, hayatınızı sizden, sizi hayattan koparan bir kahpelik zincirini "devlet sırrı" sayıyor.

Başbakan'ın sevdiği deyişle...
"Sırcılığın daniskası" da şu:
O katilleri "izlemekle" görevli iken cinayeti önleyememiş bir Emniyet Müdürü şimdi hakikati "gizlemekle" sorumlu Emniyet İstihbarat Daire Başkanı.
AK Parti, AK yürek!


Bu gerçek hayattan alınma hikâyede, sizin kim olduğunuz, adınızın ne olduğu bin an için bir yana.
Farz edin ki, kahpe bir organizasyonun kalleş mermisiyle yere düşüp de boylu boyunca, kendi kanına başını koymuş da ebediyen uyumuş sizdiniz.
"Kan kokulu devlet sırrı"nı kabullenir miydiniz?

Tabii, her şeye rağmen, memleket hepten umutsuz değil.
"Sürekli işkence" sonucu cinayete devletten bir özür, geriye bir ömür getirmese de, belki çok "hayati" etki yapar; çok ömür kurtarır, birçok muhtemel işkenceciyi de kurtarır: İnsanlık ve hukuk sınırında tutar.
Belki "hayatın, devletin, toplumun, insanın, vicdanın, adaletin, hukukun esas hayati sırrı" böyle bir şey olmalıdır zaten! "
umur talu, sabah

Pazar, Ekim 12

idam cezası

Suçunuz, "dergi dağıtmak".
Bir yıl önce, aynı "suç" tan ötürü, aynı dergiyi dağıtan bir başkası, 17 yaşında bir genç, polis ateşiyle cezalandırılmış, cezası "felç" bırakılarak ağırlaştırılmıştı.
"Vurularak cezalandırılan"a ayrıca 15 yıl hapis istenmişti; vuranlara ise 9 yıl istendi. Ama görevlerine devam ediyorlardı.
Bu kez "yeni suçlu" Engin Ceber, önce "hukuki prosedürler"e uygun biçimde dışarıda dövüldü, sonra gözaltına alındı, hastaneye götürüldü, hastaneden getirildi, yine dövüldü, yine hastaneye götürüldü, onca dayak iziyle mahkemede tutuklandı, Metris Cezaevi'ne kondu. İddiaya göre, binlerce meslektaşı "yargısız infaz sayılan oda hapisleri ve kötü muamele"den mağdur bir astsubay ile infaz koruma memurları dayak ve işkence "prosedürü" uyguladı. Bayram gelmişti neyine. Mecburen yine hastaneye.
Sonra... dediler ki... "Öldü."
Bu kadar işte.
Hukuk devletinin bir farkı olmalıydı. "Oldu".
umur talu

Pazartesi, Ekim 6

sonra yapılacak tek şey var

" Önemli oyun yazarı, şair ve öykücü Wolfgang Borchert 1947’de 26 yaşında öldüğünde, ardında bir de ‘Sonra Yapılacak Tek Şey Var’ şiirini bırakmıştı. Askere alınıp gönderildiği Rus cephesinde 1942’de ağır yaralanmış, daha sonra da Nazizme karşı yazdıkları nedeniyle hapislerde çürümüştü. Ancak 1945’te ordudan kaçabildi. O şiiri Celal Üster çevirisinden bir kez daha birlikte okuyalım:

'SONRA YAPILACAK TEK ŞEY VAR
Sen. Makinenin başındaki adam, atölyedeki adam. Yarın sana su boruları ve yemek kapları yapmayı bırakıp miğferler ve mitralyözler yapmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Tezgâhı ardındaki kız ve büroda çalışan kız. Yarın sana el bombalarını doldurmanı ve keskin nişancı tüfeklerine dürbün takmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Fabrika sahibi. Yarın sana talk pudrası ve kakao yerine barut satmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Laboratuardaki araştırmacı. Yarın sana eski yaşamı yok edecek yeni bir ölüm keşfetmeni emrederlerse, yapacağın bir tek şey var:
HAYIR de!
Sen. Odasındaki şair. Yarın sana aşk şarkılarını bir yana bırakıp nefret şarkıları söylemeni emrederlerse, yapacağın bir tek şey var:
HAYIR de!
Sen. Hastasının başındaki hekim. Yarın sana cepheye gönderilecekler için sağlam raporu yazmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Kürsüdeki rahip. Yarın sana cinayeti kutsamanı ve savaşa övgüler yağdırmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Gemideki kaptan. Yarın sana buğday taşımayı bırakıp tank ve top taşımanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Havaalanındaki pilot. Yarın sana kentlerin tepesine yakıp yok eden bombalar yağdırmanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Dikiş masası başındaki terzi. Yarın sana asker üniformaları dikmeye başlamanı emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Cübbesinin içindeki yargıç. Yarın sana askeri mahkemeye gitmeni emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Tren istasyonundaki. Yarın sana cephane ve asker taşıyan trenlerin kalkması için sinyal vermeni emrederlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Köydeki. Sen. Kentteki. Yarın askere alma belgeleriyle kapına dikilirlerse, yapacağın bir tek şey var: HAYIR de!
Sen. Normandiya’daki ana, Ukrayna’daki ana, sen San Fransisco’daki ve Londra’daki ana. Sen Hoang Ho ve Missisippi kıyılarındaki ana. Sen, Nepal’deki ve Hamburg’daki, Kahire’deki ve Oslo’daki ana; yeryüzünün dört bir yanındaki analar, dünyanın tüm anaları, yarın size askeri hastanelerde hemşirelik yapacak, yeni savaşlarda savaşacak çocuklar doğurmanızı emrederlerse, yapacağınız bir tek şey var: HAYIR deyin!.. Analar, HAYIR deyin!
Çünkü hayır demezseniz analar, eğer hayır demezseniz, işte o zaman, Pus çökmüş, gürültülü liman kentlerinde iniltiler çıkaran koca gemiler suskunluğa bürünecekler ve su almış dev mamut kadavraları gibi, rıhtımların yosun ve midye bağlamış, ölgün, ıssız duvarları önünde miskin miskin yalpalayacaklar; daha önce ışıltılar saçan o görkemli gövdelerden, bir balık mezarlığı gibi, çürük, sayrı, ölü kokular yayılacak...
Tramvaylar, iç karartıcı, aynalı kuş kafesleri gibi eğrilip bükülecekler ve bombaların açtığı çukurlarla kaplı, yitik sokaklardaki damları delik deşik barakaların ardında, teller ve rayların şaşkın çelik iskeletlerinin yanı başında, patlamış taç yaprakları gibi öylece uzanacaklar...
Çamur rengi, ağır, kurşun gibi bir sessizlik ortalıkta kol gezecek; tüm oburluğuyla büyüyerek, okullara, üniversitelere, tiyatrolara, spor alanlarına, çocuk bahçelerine ürkünç, açgözlü ve önlenemez bir biçimde çöreklenecek...
Bunların hepsi olacak...
Altın sarısı, sulu üzümler bakımsız yamaçlarda çürüyecek, pirinçler kıraç topraklarda kuruyacak, patatesler sürülmüş tarlalarda donacak, ölü sığırların kaskatı kesilmiş bacakları ters çevrilmiş süt sağma tabureleri gibi göğe dikilecek....
Enstitülerde, büyük hekimlerin dahice buluşları çürüyüp küf tutacak....
Son un çuvalları, son çilek reçeli kavanozları, balkabakları ve vişne suları mutfaklarda, odalarda, kilerlerde, soğuk hava depolarında ve ambarlarda bozulup heba olacak; devrilmiş masaların altındaki, paramparça tabaklardaki ekmek küf bağlayacak, erimiş tereyağlar arap sabunu gibi kokacak; tarlalardaki ekinler, paslanmış sabanların yanı başında bozguna uğramış bir ordu gibi boyunlarını bükecekler; fabrikaların çimenle örtülü tüten bacaları un ufak olacak....
Sonra, deşilmiş bağırsakları ve zehirlenmiş ciğerleriyle son insan, ışıldayan güneşin ve yanıp sönen takımyıldızların altında bir başına dolanıp duracak; bir deri bir kemik kalmış, çılgına dönmüş son insan uçsuz bucaksız mezarlar, dev beton blokların soğuk putları ve ıssız kentler arasında yalnız başına bir küfür gibi dolanırken şu korkunç soruyu soracak: NEDEN? Ve bu soru bozkırlarda hiç duyulmadan yitip gidecek,yıkıntılar arasında sürüklenip kiliselerin molozları arasında yok olacak, girilmez yer altı sığınaklarına
çarpıp parçalanacak. Son hayvan-insanın son hayvansı çığlığı hiç duyulmadan, hiç yanıtlanmadan kan göllerinde boğulacak....
Bunların hepsi olacak, yarın, belki bu gece, eğer... eğer... eğer... HAYIR demezseniz!' "

yıldırım türkerin yazısından, radikal